Thesa1nt's Weblog
A great man is HARD on HIMSELF, a small man is HARD on OTHERS.

Η δημοκρατία των διευκολύνσεων.


Μιλάμε για τη πολιτική διαφθορά. Η μητέρα κάθε κακού, Το θέμα των ημερών. Η σκιώδης κυβέρνηση που κινεί τα νήματα.

Όμως αυτό το τέρας που αλωνίζει μέσα στο σύστημα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Δεν είναι κάτι σκιώδες. Ίσως είναι η πλέον συγκεκριμένη πολική  τακτική που όλοι γνωρίζουμε, όλοι έχουμε πάρει γεύση , που ίσως συμμετείχαμε.

Ένα πολιτικό σκάνδαλο που φτάνει στη δημοσιότητα είναι η κορυφή μιας πυραμίδας που από κάτω υπάρχει όλο το οικοδόμημα που έχει κτιστεί διεφθαρμένα.

Η διαφθορά δεν γεννιέται τυχαία, γεννιέται μέσα σε μια κοινωνία που αποδέχεται , γίνεται συνεργός  ή αδιαφορεί στη παρανομία , και ακόμα  περισσότερο μια κοινωνία που έχει  ασέβεια στους θεσμούς, και τον χειρισμό των κρατικών μηχανισμών προς ίδιον όφελος τον ονομάζει «διευκόλυνση»

Όταν λοιπόν φτάνουμε να χτίσουμε ένα ολόκληρο κράτος με γνώμονα τη προσωπική «διευκόλυνση» τότε όλοι έχουμε βάλει ένα λιθαράκι στην εξάπλωση της διαφθοράς. Είτε ενεργά είτε παθητικά.

Το χάλι που βιώνουμε όλοι σήμερα, αυτό το αίσχος που δεν έχει καμιά σχέση ούτε με δημοκρατία, ούτε με ελευθερία, ούτε με δικαιοσύνη, είναι το αποτέλεσμα  μιας αντίληψης που απλώθηκε σαν καρκίνωμα στις συνειδήσεις μας , διέβρωσε την καθημερινότητά μας, τις συνήθειές μας, τους στόχους μας, τα όνειρά μας.

Το πολύ απλό και «αθώο» μια χάρη ο φίλος , στο φίλο του φίλου, του συγγενή, του πατέρα,, της μάνας ,της κόρης, του γιου, του γκόμενου, της γκόμενας. Πάνω στο σπιτάκι το αυθαίρετο γεννήθηκαν αυθαίρετες πρακτικές. Πάνω στο διορισμό του κανακάρη διορίστηκαν κυβερνήσεις. Πάνω στο μικροκλεψιά του γειτονικού μπακάλικου γεννήθηκαν οι μεγαλοκλέφτες.

Η μεγάλη κλεψιά συνέβη και παρέμεινε ατιμώρητη, γιατί το πλήθος που θα μπορούσε να απαιτήσει το ξεσκέπασμά της και τη τιμωρία της, είχε να ασχοληθεί με τις δικές του μικροκλεψιές.

Η επιλεκτική τύφλωση και κώφωση ανέβασε και κατέβασε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι πλειοψηφία των ψήφων ουδέποτε δόθηκε με πολιτική συνείδηση. Με γνώμονα το κοινό συμφέρον. Τη κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.  Ήταν είτε ψήφος εκδούλευσης είτε ψήφος εκδίκησης. Η κάποιος είχε κλείσει ήδη θέση με τη σίγουρη επερχόμενη κυβέρνηση είτε εκδικιόταν τη προηγούμενη που δεν του ικανοποίησε τις χάρες.

Γι΄αυτό άλλωστε η κάθε κυβέρνηση δεν είχε ποτέ ανάγκη να  παρουσιάσει κάτι ουσιαστικότερο από τους προηγούμενους (αλλά μόνο στα λόγια στα μπαλκόνια) γιατί όταν θα ανέβαινε επάνω το πρωταρχικό μέλημα ήταν να εξυπηρετήσει τους πολίτες, να τους κρατήσει δέσμιους με χάρες, και ενίοτε να τους εκβιάσει για να μην μπορούν να ανοίξουν το στόμα τους, καθότι όλες οι φωλιές ήταν λερωμένες.

Μπορεί μπροστά σ΄ενα σκάνδαλο σαν τη Ζίμενς να φαίνονται αστεία τα τιμολόγια  με τα κομμωτήρια  της τάδε κυρίας που πλήρωνε το τάδε Υπουργείο, κι όμως από αυτή τη γελοία πράξη φτάνεις στη Ζίμενς. Συνηθίζεις να βλέπεις τη κρατική περιουσία σαν ξέφραγο αμπέλι που θέλεις να ροκανίσεις ότι μπορείς, συνηθίζεις να καταπατάς το νόμο χωρίς καμιά απολύτως ενοχή, συνηθίζεις να δουλεύεις τους συνανθρώπους σου, να τους λες ψέματα, συνηθίζεις να είσαι κομπιναδόρος, λαμόγιο, φιλοτομαριστής. Κάποια στιγμή ξυπνάς και έχεις ξεχάσει πως η ζωή μπορεί να είναι και κάτι διαφορετικό από εμπορική συναλλαγή.

Η διαφθορά είναι οι ευκολίες πληρωμής του συστήματος. Η διαφθορά είναι οι δόσεις για να πάρεις μια πιο άνετη ζωή και να ξεπληρώσεις αργά και ανώδυνα βάζοντας υποθήκη τις επόμενες γενιές, αλλά όταν στο τέλος κάτσεις και λογαριάσεις πόσο βγήκε το τελικό ποσό σε σχέση με αυτό που σου πουλήσανε θα ανακαλύψεις πως όντως σου πούλησαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Ένα σύστημα που προωθεί  την ανεξέλεγκτη  ιδιωτική πρωτοβουλία και γιγαντώνει ένα  κρατικό μηχανισμό τέρας  προς εξυπηρέτηση των αναγκών των εκάστοτε κυβερνώντων , ο άνθρωπος γίνεται αναγκαστικά «ανθρωπάκος» για να επιβιώσει. Νοιώθει αυτά τα γρανάζια γύρω του και ξέρει πως είναι πιο εύκολο να προσαρμοστεί παρά να τον λιώσουν.  Όλοι όσοι έκαναν την λαδιά τους αν τους ρωτήσεις λένε πάντα «εγώ θα φτιάξω το κόσμο μωρέ?» Γιατί ο φαύλος κύκλος ξεκινάει πολύ πριν από αυτούς.

Η εξουσία φτιάχνει συστήματα βολικά για την επίτευξη των σκοπών της, διαμορφώνει πολίτες που να συμπράττουν με τις βρωμιές της κι αυτός ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται όσο παίρνει, μέχρι να έρθουν συγκυρίες τέτοιες που να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη διαφθορά, όχι γιατί γινόμαστε καλύτεροι, αλλά γιατί η εξουσία  έγινε τόσο δυνατή  που δεν έχει πια ανάγκη την άδεια κανενός για την επέλασή της.

Ανοχύρωτες πόλεις . Ανοχύρωτοι άνθρωποι.

Οι κυβερνήσεις των διαφόρων ευρωπαϊκών (και μη) κρατών γνωρίζονται μεταξύ τους σαν παλιές πουτάνες. Χρόνια στο κουρμπέτι. Χρόνια  εκδιδόμενες. Γνωριζόντουσαν οι πατεράδες μεταξύ τους, γνωρίζονται οι γιοι και έτοιμα είναι και τα εγγόνια να πάρουν τα ηνία των μπουρδέλων τους στα χέρια.

Όμως τυχαίνει μερικά να είναι φτωχό μπουρδέλα και μερικά άλλα να έχουν προβιβαστεί σε οίκους ανοχής πολυτελείας.  Και τώρα οι τσατσάδες τσακώνονται σε επίπεδο πολύ χοντρής βίζιτας, μιλάμε για νέα ανακατανομή των φιλέτων ανά το κόσμο. Και τιμωρία μηδέν. Ποιος να τιμωρήσει ποιόν?

Ο αναμάρτητος πρώτος να πετάξει τη πέτρα.

Το σημαντικότερο μήνυμα, κατά τη γνώμη μου, για την αποχή ήταν ότι οι εκλογές για το μισό σχεδόν του εκλογικού σώματος δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον. Κι αν σκεφτούμε βάσει όλων των παραπάνω ότι η ψήφος είναι εμπορική συναλλαγή, τότε τι συνέβη στ΄αλήθεια?

Για μένα οι εκλογές που πέρασαν ήταν σημαδιακές . Για σκεφθείτε. Είναι η πρώτη εκλογική αναμέτρηση όπου η κυβέρνηση δεν μπήκε καν στο κόπο να υποσχεθεί ή να κυνηγήσει ψήφους. Αυτό που είδαμε προεκλογικά ήταν το γνωστό κυνήγι ψηφοθηρίας? Με τίποτα. Η κυβέρνηση το μόνο που ήθελε ήταν ένα ελάχιστο προβάδισμα, μια ελάχιστη πλειοψηφία ώστε να ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ.

Σε όλη τη προεκλογική περίοδο σαν πολίτης είχα συνεχώς το ίδιο συναίσθημα. Πως κάποιος μου φώναζε «δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνεις, διαφωνείς ή συμφωνείς, δεν σε έχω ανάγκη, προχωρώ ερήμην σου» Είναι οι πρώτες εκλογές όπου μετά, χωρίς καν να υπάρξει νοθεία, μια ελάχιστη πλειοψηφία συνεχίζει να κυβερνάει ανενόχλητη , καταθέτοντας νομοσχέδια που σε άλλες εποχές θα είχαν προκαλέσει γενική σύρραξη, και με το κόσμο κλεισμένο στο σπίτι του να περιμένει τη συνέχεια, όποια κι αν είναι, αμέτοχος.

Πίσω από τις πόρτες υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να τις γκρεμίσουν. Αλλά έχουν ξεχάσει τι ήταν πριν. Πως ξεκίνησαν. Ποιες είναι οι δυνάμεις τους. Έχουν ξεχάσει πως να λένε όχι, πως να πατάνε πόδι, πως ορθώνουν ανάστημα.

Πίσω από τις πόρτες υπάρχουν εκτός από τους θρασύτατους φαγάνες κι άλλοι με δεκανίκια και τραυματισμένοι βαριά. Ζητούν γιατρειά αλλά έχουν σπάσει όλες τις γέφυρες. Έμαθαν στο ναι και δίδαξαν και στα παιδιά πως να το λένε καλύτερα.

Και τώρα ο ένας κοιτάει τον άλλο αμήχανα, ποιος θα πει το όχι… Κι οι προτάσεις στο τραπέζι έχουν στερέψει.

Από τις ιστορίες συνομωσίας

Advertisements

Χωρίς σχόλια to “Η δημοκρατία των διευκολύνσεων.”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: